lime dryp

I dag er det konfirmasjon i ei av kyrkjene eg er prest i (når eg ikkje er i morspermisjon som nå). Dessverre så er eg ikkje der og kan dele opplevinga med dei. Rekna med at det rett og slett vart alt for fullt, så MT og eg er heime. Bilde over er frå konfirmasjon i kyrkja rett ved heimen vår.

Det er utruleg masse som me vil at ungdomane våre skal få med seg. Ikkje berre trua på Gud, men også ei sterk kjensle av eigenverd. I grunn heng dei to nært samam.

For meg er det kjempeviktig å signalisere at kvar einaste ein av konfirmantane (sjølv dei som bråkar og som får kjeft..) er uendeleg mykje verdt. Meir enn dei kan fatte.

Difor jobber me også med korleis samspelet skal vere oss i mellom. Det er slett ikkje alltid at me får det til. Nokre gongar kjem konfirmantar gråtande. Men målet er at det skal vere godt å ver e konfirmant. Det skal gje minner for livet og også vere med og prege livet. Håpet er at det også skal gje styrke og kraft og ikkje minst ei slitesterk tru.

Ingenting av dette er mogleg dersom me overser orda frå Jesus i dag:

Og dette er bodet mitt: De skal elska kvarandre som eg har elska dykk.

Det er ei livsoppgåve det!!

Les heile teksten her.